Αξιολόγηση Χρήστη:  / 0
ΧειρότεροΚαλύτερο 

hqdefaultΑυτή τη φορά δυσκολεύτηκα να γράψω... Πολύ...
Ίσως γιατί συνέβησαν τόσα πολλά σε τόσο σύντομο χρονικό διάστημα...
Πολλές αλλαγές, πολλές ανατροπές, συναισθηματικές μεταπτώσεις, πρακτικά ζητήματα που αναζητούν λύση – κάποια θα μείνουν άλυτα - , ερωτήματα που προσπαθούν να βρουν απάντηση – κάποια δεν θα απαντηθούν ποτέ...


Μηνύματα από φίλους, συναντήσεις με γνωστούς και άγνωστους ανθρώπους, αληθινό ενδιαφέρον – υπάρχουν ακόμα άνθρωποι - , δικηγόροι, αστυνομικοί, γιατροί, λογαριασμοί, κυρίως λογαριασμοί που πρέπει να κλείσουν...

 

Συζητήσεις στα καμαρίνια του θεάτρου, συζητήσεις με φίλους, συζητήσεις με συγγενείς, συζητήσεις με γιατρούς, προσπάθεια να γίνει αντιληπτό τι συνέβη, σε μια δύσκολη οικογενειακή περίπτωση...

 

Και κείμενα, και άρθρα εμπνευσμένα από βιώματα και κοινωνικούς προβληματισμούς...

Μιας κοινωνίας "θέατρο του παραλόγου"... Μιας παράστασης που αδυνατούμε μάλιστα να μαντέψουμε το φινάλε...

Και μέσα σε όλα, η ζωή ξαφνικά δίχως internet και social media, για πρακτικούς λόγους... Τράτζικ!

Όλα αυτά... Όλα μαζί...

Το θέμα είναι πως κάποια στιγμή η μαρκίζα σβήνει... Όχι απλώς τα φώτα... Και τι γίνεται τότε;

 

Ας πάρουμε ένα παράδειγμα:

ο κύριος A. είναι ένας φιλήσυχος άνθρωπος. Πολύ κοινωνικός, εργατικός, ευχάριστος, δεν έχει πειράξει ποτέ κανέναν... Εντάξει, έχει ελαττώματα, άλλωστε ποιος άνθρωπος δεν έχει, όμως δεν έχει πειράξει ποτέ κανέναν...
Ένα βράδυ γυρίζει από τη δουλειά, αργά. Σε μια προσπάθεια να επικοινωνήσει με την οικογένειά του για πρακτικά ζητήματα του οίκου του, παθαίνει ξαφνικά κρίση πανικού και άγχους. Όχι γιατί ασθενεί ψυχικά, αλλά γιατί είναι υπεύθυνος και θέλει να παραμείνει συνεπής στις υποχρεώσεις του. Μέσα σε όλο αυτό τον πανικό και το άγχος, η οικογένειά του καλεί την αστυνομία κατηγορώντας τον πως είναι επικίνδυνος και πως κινδυνεύει η ζωή τους μέσα στο σπίτι.
Παράλληλα, συμβουλεύονται τις γραμμές τηλεφωνικής υποστήριξης για την κακοποίηση, οι οποίες δίνουν συμβουλές ελεύθερα, χωρίς να γνωρίζουν ή να εξετάζουν κάπως τα δεδομένα και τα ζητούμενα της εκάστοτε περίπτωσης...


Η αστυνομία έρχεται. Η καταγγελία γίνεται επίσημα – από τους ίδιους τους «δικούς» του ανθρώπους – και το επόμενο βήμα είναι το αυτόφωρο... Χωρίς να έχει πειράξει κανέναν... Ο κύριος Α. ανοίγει την πόρτα και φεύγει βράδυ αργά από το σπίτι, για να μην τον βρουν και μπλεχτεί χωρίς λόγο σε μια ανούσια ιστορία... Φαινομενικά ανούσια. Δε φαντάστηκε όμως ότι από εκείνη τη στιγμή που έκλεισε πίσω του την πόρτα, ακούγοντας υστερικές φωνές, πως θα τον ανάγκαζαν να μη γυρίσει ποτέ πίσω...


Ο κύριος Α. δεν είχε που αλλού να πάει. Η ζωή του ήταν εκείνος ο χώρος και εκείνοι οι άνθρωποι. Η οικογένεια που έχτισε, φρόντισε και ασχολήθηκε όλα του τα χρόνια...
Και η επόμενη μέρα, ή μέρες, ήταν απλά εφιάλτης... Καλλιεργείται άμεσα, έπειτα από κάτι τέτοιο, ο φόβος, η ανασφάλεια, το απόλυτο σκοτάδι...

Ο κύριος Α. δε γύρισε ποτέ πίσω...

 

Το συμπέρασμα στο παράδειγμά μας είναι πως οι άνθρωποι που έκαναν τη καταγγελία χρήζουν ψυχιατρικής παρακολούθησης. Ή έχουν συσσωρεύσει μέσα τους πολλά αρνητικά συναισθήματα και κατάλοιπα... Πάντως φυσιολογικούς δεν τους λες..

 

Η μικρή αυτή ιστορία θα φανεί στους περισσότερους από εμάς υπερβολική, τραβηγμένη, extreme (στα ελληνικά!). Από εκείνες που βλέπουμε στις ταινίες ή σε σειρές, και λέμε : πού το σκέφτηκε ο σεναριογράφος;;
Θα μπορούσε όμως να είναι στη διπλανή μας πόρτα.

 

Το ζητούμενο δεν είναι η ίδια η ιστορία, αλλά το συμπέρασμα πως τίποτα δεν είναι δεδομένο.

Πολύ εύκολο να αλλάξει η ζωή ενός ανθρώπου σε μια νύχτα, σε μια στιγμή... Πολύ εύκολο να τον βγάλουν εκτός τροχιάς... Πολύ εύκολο να μπλέξει κάπου νομικά, χωρίς να έχει κάνει απολύτως τίποτα... Πολύ εύκολο να καταγγελθεί εκ των έσω (ανθρώπων)... Πολύ δύσκολο βέβαια να το αποδεχτεί αυτό και να συνεχίσει την επόμενη μέρα...

Χωρίς βάσεις και εφόδια, χωρίς εστία και χώρο, πώς;;

 

Το μυαλό των ανθρώπων παίζει παράξενα παιχνίδια. Χωρίς φυσικά να δικαιολογούμε τις πράξεις τους...
Χρέος των υπολοίπων είναι να αναγνωρίζουν έγκαιρα αυτές τις συμπεριφορές. Αυτές τις επικίνδυνες ασθένειες, ακόμα κι αν ο ασθενής είναι ο πιο οικείος σου... Εκεί μάλιστα επιβάλλεται, όσο δύσκολη κι αν είναι η παραδοχή...

 

Το πιο επικίνδυνο είναι να χάσεις το μυαλό σου... Κυριολεκτικά...
Σε όποια ηλικία... Για όποιο λόγο..
Το μυαλό είναι ο διακόπτης... Χωρίς αυτό, σβήνουν όλα...


Και η μαρκίζα δε σβήνει μόνο για τον έναν, για εκείνον που το χάνει...
Σβήνει δυστυχώς και για τις ζωές του περίγυρου...

Και η μαρκίζα, αν σβήσει απότομα και βίαια, ανατρέπει ζωές...
Άλλες φορές θετικά, άλλες αρνητικά... Κυρίως – και πιο σύνηθες- αρνητικά...

 

"Ο Απρίλης είναι ο μήνας ο σκληρός, γεννώντας
Μες απ' την πεθαμένη γη τις πασχαλιές, σμίγοντας
Θύμηση κι επιθυμία, ταράζοντας
Με τη βροχή της άνοιξης ρίζες οκνές.... (Waste Land - T.S.Eliot)

 

Υ.Γ: ο Απρίλης ήταν ο μήνας ο σκληρός... 

 

Κ.Ζ.

1/5/2018

 


 

Άνεμος Εκδοτική

Koukounari Lux Apartments

Τελευταίες Αναρτήσεις

to-megalo-parti-ton-korfiatikon-vraveion-ligo-prin-tin-37i-aponomi-theatro-xytirio-mia-ksexoristi-vradia Μια υπέροχη και ιδιαίτερη βραδιά ετοίμασαν για τους ξεχωριστούς καλεσμένους τους στις 17 Σεπτεμβρίου  τα Κορφιάτικα Βραβεία, στο πάρτι που...
Δημιουργήθηκε 03/10/2018
to-magiko-kouti-i-nea-paragogi-tou-theatrou-prova-apo-23-septemvriouΚΕΙΜΕΝΟ-ΣΚΗΝΟΘΕΣΙΑ: ΑΝΤΩΝΗΣ ΖΙΩΓΑΣΒΟΗΘΟΣ ΣΚΗΝΟΘΕΤΗ: ΚΟΡΑΛΙΑ ΤΣΟΓΚΑΣΚΗΝΙΚΑ: ΗΛΙΑΣ ΣΑΛΒΑΝΟΣΚΟΣΤΟΥΜΙΑ: ΜΑΡΙΝΑ ΣΤΑΜΑΤΗΜΟΥΣΙΚΗ ΕΠΙΜΕΛΕΙΑ: ΔΗΜΗΤΡΗΣ...
Δημιουργήθηκε 02/10/2018