Αξιολόγηση Χρήστη:  / 4
ΧειρότεροΚαλύτερο 

   penΟ κινηματογράφος, σαν εμπορική επιχείρηση, άρχισε στις 28 Δεκεμβρίου 1895, στο Γκραν-Καφέ στο Παρίσι, όταν οι αδελφοί Λιμιέρ από τη Λυών οργάνωσαν την πρώτη κινηματογραφική προβολή με εισιτήριο. Σε λιγότερο από δύο μήνες, στις 2 Φεβρουαρίου 1896, έγινε κιόλας η πρώτη δημόσια προβολή στο Λονδίνο. Αυτή η καινούργια μορφή τέχνης άρχισε ήδη να δείχνει τη θαυμαστή της ικανότητα να εξαπλώνεται πέρα από τα εθνικά σύνορα με ταχύτητα που δεν επιβραδύνθηκε ποτέ.

   «Κινούμενες» ταινίες διαφόρων ειδών ήταν ήδη μια μορφή ψυχαγωγίας για κάμποσα χρόνια, πριν από την πρώτη δημόσια κινηματογραφική προβολή. Ήδη από το 1820 η εφεύρεση της φωτογραφίας είχε δώσει την ώθηση για την εξέλιξη αυτού του μέσου. Τα οπτικά παιχνίδια, μια ακόμη μορφή λαϊκής ψυχαγωγίας, βασίζονταν σε μια από τις θεμελιακές αρχές που διέπουν τη λειτουργία της κάμερας, την αξιοποίηση του μετεικάσματος.

 

   Με τον όρο μετείκασμα, η κινηματογραφική κοινότητα εννοεί την ιδιότητα του αμφιβληστροειδούς να συγκρατεί την οπτική εικόνα για 1/10 του δευτερολέπτου μετά την εξαφάνισή της.

   Από την πρώτη κιόλας εμφάνισή του, ο κινηματογράφος αποτέλεσε ένα φαινόμενο που κατέκτησε τον κόσμο. Εισχώρησε στην καθημερινότητα της κοινωνίας και δημιούργησε με την πάροδο του χρόνου έναν καλλιτεχνικό κόσμο που είχε ως απώτερο σκοπό την προβολή και την δημιουργία ολοκληρωμένων ταινιών, αποτυπώνοντας μέσα από αυτές τις ταινίες την ίδια τη ζωή.

   Ο κινηματογράφος πλέον, εδώ και αρκετά χρόνια, χαρακτηρίζεται ως «έβδομη τέχνη», όπως την όρισε πρώτος ο Κανούτο. Είναι δύσκολο όμως να κατανοήσει κανείς αν όντως είναι τέχνη ο κινηματογράφος ή είναι αισθητικοκοινωνικό φαινόμενο, μιας και η λειτουργία που κάνει το μάτι ως αισθητήριο όργανο είναι αντίστοιχη με την λειτουργία της κινηματογραφικής μηχανής και του καρέ.

   Αν στο θέατρο λέμε ότι κυριαρχεί ο σκηνοθέτης μέσα από τους ηθοποιούς του, που ενσαρκώνουν τους ήρωες του θεατρικού κειμένου, τότε στον κινηματογράφο μιλάμε για την παντοδυναμία του σκηνοθέτη. Μέσα από τις εικόνες και τις σκηνές που δημιουργεί, μεταφέρει εξολοκλήρου τον θεατή στον κόσμο και την ατμόσφαιρα που επιθυμεί να δημιουργήσει. Με τον φακό της κινηματογραφικής του μηχανής το επιτυγχάνει πολύ πιο εύκολα από τον δημιουργό σκηνοθέτη με το θεατρικό του κείμενο. Δεν τίθεται όμως θέμα παραλληλισμού εφόσον αυτές οι δύο τέχνες διαφέρουν σε τόσα σημεία – αλλά και μοιάζουν σε αρκετά.

   Αξιοσημείωτο είναι να αναφερθεί το απόσπασμα του Ίνγκμαρ Μπέργκμαν για την οπτική που βλέπει ο σκηνοθέτης τον κινηματογράφο, όπως γράφει στην αυτοβιογραφία του :

 

   «Όταν ο κινηματογράφος δεν είναι ντοκουμέντο, είναι όνειρο. Κινηματογράφος σαν όνειρο, σαν μουσική. Καμιά άλλη τέχνη δεν περνάει όπως ο κινηματογράφος πέρα από την καθημερινότητα της ψυχής μας, κατευθείαν προς τα αισθήματά μας, βαθιά μέσα στα σκοτεινά δωμάτια. Μια μικρή ανωμαλία του οπτικού νεύρου, ένα σοκ : εικοσιτέσσερις φωτισμένες εικόνες το δευτερόλεπτο, ανάμεσά τους σκοτάδι, το οπτικό νεύρο δεν καταγράφει το σκοτάδι. Όταν στο τραπέζι του μοντάζ βλέπω την ταινία εικόνα με εικόνα έχω πάντα το ιλιγγιώδες αίσθημα μαγείας από τα παιδικά μου χρόνια : μέσα κει στο σκοτάδι της γκαρνταρόμπας έφερνα με τη μανιβέλα τη μια εικόνα μετά την άλλη, έβλεπα τις σχεδόν ανύπαρκτες αλλαγές, γύριζα τη μανιβέλα πιο γρήγορα : να μια κίνηση. Είτε σιωπούν είτε μιλούν αυτές οι σκιές στρέφονται κατευθείαν προς τα πιο μυστικά δωμάτια. Η μυρωδιά ζεσταμένου μετάλλου, η ασταθής εικόνα που λαμπυρίζει, ο ήχος από το μαλτέζικο σταυρό, η μανιβέλα στο χέρι.»

 

 

                                                                         Κατερίνα Ζαχαριουδάκη

Θέατρο Άλφα

Νέος Κύκλος

Τελευταίες Αναρτήσεις

toixoi-rozM'αρεσει να ξεπερνω τοιχους, εσενα; M'αρεσει να ξεπερνω τοιχους που συνηθως κτιζω εγω ο ιδιος, μ'αρεσει να ξεπερνω ροζ τοιχους , τους τοιχους της...
Δημιουργήθηκε 23/06/2017
acting-how-blackboardΕίμαι σίγουρη ότι εάν κάτι με πνίξει, θα το σπάσω για ν' αναπνεύσω.Είμαι σίγουρος πως εάν δω την αδικία μπροστά στα μάτια μου, θ' αντιδράσω.Καληνύχτα όμως...
Δημιουργήθηκε 16/06/2017